пераклад з французскай Веры Бакстэр Як гаворка пра Атлантык, адразу: Акіян! "Акіян"! Дагары ўздымаюць свой унутраны позірк. Аднак з’явілася на зямлі адно жыццё, кволае, прыбітае, быццам нарадзіўся пацучок, чуваць яго храбусценне, такое слабае, што ледзь заўважыш, і шэрстку, і тупат; і зноў цішыня. Жыццё А. — адно з такіх нязначных жыццяў, і прытым Акіян, Акіян, і рушыць яно, і куды? І тайнай ягонае я.